Aan de Goden overgeleverd… Funda staat er in Turkije vrijwel alleen voor

In zo’n bijgelovige en vijandige omgeving moet een intelligente en moderne vrouw als Funda Haysever dieren redden en beschermen. Vrijwel alle hulp die ze aan zwerfdieren wil bieden, moet ze alleen voor elkaar krijgen. In een land waar men haar niet begrijpt. Maar haar ook niet wil begrijpen. Turkije is altijd al een verschrikkelijk land voor dieren geweest, maar nu meer dan ooit. Door de terugloop van de economie en zeker ook door het sterk verminderde toerisme krijgen de dieren zelfs in de zomermaanden weinig of geen eten meer van bezoekers uit andere landen.

Funda helpt een aangereden pup.

Funda helpt thuis een aangereden pup

Funda woont in Aydin, een stad met 200.000 inwoners in het Westen van Turkije en zet zich – ondanks haar vaste baan – met veel liefde vele uren per dag in om de vele zwerfdieren te kunnen helpen. Enkele uren voordat zij naar haar werk gaat en tevens door-de-weeks na haar werk en in het gehele weekend is zij druk bezig om deze dieren te voeden, te redden, te verzorgen en te verdedigen. Als je de foto’s bekijkt zie je een mooie vrouw die onnoemlijk veel liefde uitstraalt en waar de zwerfdieren zich eindelijk eens veilig kunnen voelen.
Zat vastgebonden aan een boom in het bos

Zat vastgebonden aan een boom in het bos…

Haar huis is eigenlijk alleen een begane grond. Daar woont zij samen met haar moeder in 2 kamers. De rest is onaf. Wat er overblijft aan ruimte is ingericht als opvang en klein dierenziekenhuis. Ze heeft bij de open universiteit haar diploma behaald om basale behandelingen te verrichten voor zieke en gewonde dieren. Meestal zitten er zo’n 30 stumpertjes in haar huis, te wachten op haar hulp en zorg.

Veel dieren zijn door families pardoes op straat gezet

Veel dieren worden door families pardoes op straat gezet. Dit pupje werd gelukkig nog op tijd door een vriendin van Funda gevonden en geholpen.

Ook dat klinkt simpeler dan het is. Veel medicamenten zijn in Turkije gewoon niet te verkrijgen en Funda moet vaak alle zeilen bijzetten om met behulp van internationale vrienden iets voor elkaar te krijgen. Zodra een dier weer een beetje op de poot is probeert Funda het onder te brengen bij een gast- of adoptiegezin. Helaas is dat heel moeilijk te vinden in Turkije. Vooroordelen, angst voor reacties van familie en buren en – inderdaad – ook dat hardnekkige bijgeloof.

Grote honden zijn de klos

Vooral grote honden blijven altijd zitten. En juist die zijn duur ‘in onderhoud’. Adoptanten willen alleen de kleintjes, met een beetje geluk een middelmaatje, als zo’n dier er tenminste snoezig uitziet. Sowieso hebben grote honden het altijd extra zwaar te voorduren. Mensen zijn er bang van en schoppen ze weg, gooien met grote stenen. Terwijl juist de grote honden vaak zo lief, rustig en bedaard zijn.

Meestal zit er niet veel anders op en wordt een dier door Funda weer losgelaten in een ‘safe area’. Zij heeft 3 van dergelijke plekken gemaakt. Buiten de stad in een autoluw gebied. Ver van de bewoonde en vijandige wereld lopen zo’n 200 honden in grote groepen. Natuurlijk laat Funda hen ook dan niet in de steek. Enkele keren per week rijdt zij met grote zakken voer en jerrycans water naar de dieren toe.

Het is voor Funda altijd heel moeilijk om een door haar verzorgd dier weer los te laten

Maar ook hier zijn de dieren niet altijd veilig. Sommige ellendelingen vinden het nodig om toch zoveel mogelijk de dieren te treiteren. Ze proberen moedwillig met hun auto’s de honden aan te rijden en steken bijvoorbeeld de waterbakken lek… Wat een frustratie… Maar ook voor Funda zelf, als zij een paar dagen later de uitgedroogde dieren aantreft…
Een hond waakt bij zijn zojuist aangereden vriend

Een hond waakt bij zijn zojuist aangereden vriend…

Als zij na haar normale werk (als verzekeringsmedewerker), zich ook weer wil inzetten om de tientallen zwerfdieren te helpen met veel liefde en een tomeloze inzet, is het heel moeilijk te verwerken als je geconfronteerd wordt met zulke idioten die je werk en je dieren moedwillig schade en pijn hebben willen toebrengen.

Wat een pijn en verdriet is in deze ogen te zien….

Of dit niet al genoeg is, zet Funda zich ook nog in voor de ziekste honden in het plaatselijke asiel. Trouwe lezers hoeven wij niet te vertellen hoe het er in een gemeentelijk asiel aan toe gaat. Maar door haar kennis van zaken en haar respectvolle benadering van andere mensen, heeft Funda een streepje voor bij de bewakers in het asiel. Misschien helpt het dat zij een mooie jonge vrouw is. Hoe dan ook, ze heeft intussen de hygiënische omstandigheden al wat weten te verbeteren en mag regelmatig wat extra verzorging bieden aan de allerzwaksten. Het zal voor dierenvrienden in Turkije altijd dweilen met de kraan open blijven, vrezen wij. Maar mensen zoals Funda, die moeten we als dierenvrienden onder elkaar toch steunen? Een hart onder de riem steken. Als je eigen landgenoten het niet doen dan moet er toch IEMAND zo’n dierenhelper zeggen dat hij of zij vooral toch dóór moet gaan? Dat er voor dierenvrienden onder elkaar eigenlijk geen afstanden en geen grenzen zijn. Want als zulke geweldige dierenhelpers het ook nog laten afweten dan zijn de dieren helemaal aan de Goden overgeleverd…

Mogen wij weer op jullie zeer gewaardeerde steun rekenen?