Van leprapatiënt naar leider van een zelfzorggroep

António (58) uit Mozambique werd ernstig getroffen door lepra. Zijn handen en voeten raakten verminkt en ook zijn oogspieren werden aangetast. Hij raakte bovendien besmet met de olifantsziekte, waardoor hij een zwelling in zijn balzak kreeg. Maar ondanks dit alles laat hij zich niet kisten. Hij is nu zelfs vrijwilliger én leider van de zelfzorggroep in zijn dorp!

‘Toen ik mijn medicijnkuur achter de rug had, wilde ik niets liever dan lotgenoten helpen. Ik wilde gewoon niet dat zij net zoveel pijn zouden lijden als ik deed. Toen ik lepra kreeg, was er in ons dorp nog maar weinig bekend over de ziekte. Inmiddels weet ik er behoorlijk veel van. Ik kan hierdoor anderen een hoop ellende besparen.’

Beter af met zelfzorg
‘Als leider van de zelfzorggroep leer ik de leden hoe ze het beste hun wonden kunnen verzorgen om blijvende schade te voorkomen. We zijn met z’n drieëntwintigen, en komen op iedere tweede donderdag van de maand samen op het terrein van de lokale gezondheidspost. Ik houd hun voortgang nauwkeurig bij in mijn schrift. Ze gaan met sprongen vooruit en dat vind ik fijn om te zien. Mijn werk als vrijwilliger geeft mij kracht. Als ik mensen met mijn eigen ervaring kan helpen, helpt mij dat ook.’

Aan de zwelling in mijn balzak kan ik spijtig genoeg niet geopereerd worden. Ik heb prostaatproblemen. De ingreep is daardoor te risicovol.’

Positief blijven
‘Ondanks alles wat ik te verduren krijg, laat ik mij niet kisten. Wat moet ik anders? Ik accepteer mijn lot en probeer er het beste van te maken. Mijn vrouw Amélia (43) en onze drie dochters en schoonzonen zijn mijn steun en toeverlaat. Soms praten de mensen uit de buurt slecht over mij achter mijn rug om. Dat maakt me verdrietig. Daarom grijp ik elke gelegenheid om mijn gemeenschap voor te lichten over lepra, gretig aan. Ik vind het belangrijk dat ze een positieve houding aannemen over de ziekte. Mensen met lepra zijn tenslotte ook gewoon mensen.’