HandicapNL
02:05
18-05-2020

Erik: “De eenzaamheid grijpt me naar de keel”

Heb jij je in de afgelopen weken alleen of zelfs eenzaam gevoeld? Helaas hebben mensen met een handicap vaak hun hele leven te kampen met dit gevoel. Zoals mijn collega Erik Welleweerd (32). Erik werd vijf jaar geleden geschept door een auto en liep hierbij ernstig hersenletsel op. 

“Al mijn vrienden zijn inmiddels druk bezig met succesvolle carrières en het kopen van een huis en ik niet. Daar heb ik best een minderwaardigheidscomplex aan overgehouden.”

Geschept door een auto

Erik: “Vijf jaar geleden opende ik mijn ogen en staarde ik plotseling naar een wit plafond met vierkante tegels. Ik moest een paar keer knipperen voordat ik doorhad dat ik in het ziekenhuis lag. De tranen sprongen in mijn ogen toen de artsen vervolgens vertelden dat ik was geschept door een auto en in coma had gelegen. Ik had er een schedelbreuk aan overgehouden. Niet veel later moesten de artsen het echter opnieuw uitleggen, ik was het hele verhaal blijkbaar alweer vergeten…”

Te veel

“Eenmaal thuis werd al snel duidelijk dat ik het niet alleen redde. Ik trok noodgedwongen bij mijn ouders in, waar ik niet verder kwam dan het bed en de bank. Alles was te veel voor me. Ik kon niets meer onthouden, voelde me constant moe en werd gek van alle prikkels. Uiteraard was deze situatie niet houdbaar en ging ik na verloop van tijd terug naar mijn eigen appartement. Vanwege de overprikkeling had ik weinig tot geen sociale contacten en werd boodschappen doen het hoogtepunt van mijn dag.”

Hersenletsel

“Bij de pakken neerzitten hoort niet bij mijn karakter en dus probeerde ik mijn leven weer op te pakken. Ik merkte echter al snel dat er meer aan de hand was. Werken ging maar moeizaam of helemaal niet meer, ik vergat nog steeds veel, prikkels kwamen keihard binnen en mijn energielevel was flink aangetast. Pas toen ik de diagnose Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH) kreeg, viel alles op zijn plek. Vanaf dat moment moest ik bedenken hoe ik de rest van mijn leven met blijvend hersenletsel in moest richten. Tegelijkertijd realiseerde ik me ook dat ik nooit meer de oude zou worden.”

Onzichtbaar

“Ik mis geen arm of been en heb ook geen grote zichtbare littekens of een bijzonder loopje. Niet dat ik jaloers ben op de mensen die dat wel hebben, maar het maakt het voor mij een stuk lastiger om uit te leggen wat er aan mij ‘mankeert’. Zeker als het gaat om contacten die ik niet vaak spreek. Dan voelt het veel te persoonlijk om mijn situatie uit te leggen wanneer gevraagd wordt hoe het met me gaat. Maar wat moet ik dan? Liegen? Al mijn vrienden zijn inmiddels druk bezig met succesvolle carrières en het kopen van een huis. Het is enorm frustrerend dat we niet meer in dezelfde levensfase zitten. Daar heb ik best een minderwaardigheidscomplex aan overgehouden.”

Thuisisolatie

“De huidige periode van thuisisolatie doet mentaal wat met je. Zeker als je alleen woont, kan de eenzaamheid je flink naar de keel grijpen. Wanneer je toch weinig kan of hoeft te doen, is het knap lastig om een strak ritme aan te houden. Het doet me sterk denken aan de tijd direct na mijn ongeluk, waarbij mijn sociale leven ook van de ene op de andere dag grotendeels verdween. Het enige verschil is dat het leven van de meeste mensen na het coronavirus weer als vanouds zal zijn, terwijl ik het ‘oude leven’ wel kan vergeten…”

Eenzaamheid

Vind jij ook dat niemand er alleen voor mag staan? HandicapNL steunt mensen zoals Erik en gaat hiermee door totdat niemand met een handicap zich meer eenzaam voelt. Dit kunnen wij alleen doen met jouw hulp. Doneer via Tikkie om het eenzaamheidsvirus te bestrijden. Juist nu.

Ja, ik doneer via tikkie

Abonneer u op onze nieuwsbrief

Schrijf u in op onze nieuwsbrief en blijf op de hoogte van de laatste trends en ontwikkelingen.

Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Blijf op de hoogte van actueel nieuws op Notaris-Online.nl

Lees meer over: HandicapNL

Notaris Online partners

Longfondsnaamloos-1-kopieren